منوی اصلی

طراح قالب

دوشنبه 9 اردیبهشت 1387 

وحشت زنان عراقی کتک، مشت و لگد و قتل‌های ناموسی / ترجمه: میلا مسافر

گزارش اینگا رگ از اربیل: آمار قتل زنان افزایش می‌یابد و قاتلین به ندرت مورد محاکمه قرار می‌گیرند تارا محمد به مانند بسیاری از زنان امید داشت که کتک‌های شوهرش تنها یک مورد بوده و از فردا او همان مرد مهربان می‌شود. اما شوهرش هر روز بدتر شد. او زنش را که کارمند عالی‌رتبه‌ای بود مجبور کرد که از کارش دست بکشد و ممنوع کرد که او به تنهائی حتی برای رفتن به خانه والدینش از خانه خارج شود. سیلی‌ها تبدیل به مشت و لگد شدند که بر سر و جان او می‌باریدند. تارا اغلب به خودکشی فکر می‌کرد. بعد از دو سال او به خانه والدینش فرار کرد و تقاضای طلاق نمود .سرنوشت بسیاری از زنان مانند این زن کُرد اهل اربیل می‌باشد. در زمان صدام زنان تحت پیگرد سیاسی بودند، آن‌ها را به زندان می‌انداختند و مورد تجاوز جنسی قرار می‌گرفتند و آنان را هزار نفری تبعید می‌کردند. زنان در آن دوران هم از طرف مردان طایفه در خطر قتل‌های به اصطلاح ناموسی قرار داشتند. اما بسیار عادی بود که زنان شاغل باشند و می‌توانستند که به مقام عالی دولتی دست پیدا کنند. مهم‌تر از همه زنان می‌توانستند بدون روسری و یا با روسری آزادانه رفت و آمد کنند. خانم مجدا چوبوری، فعال حقوق زنان اهل بغداد می‌گوید که‌: "‌امروز مردان مرتجع اسلامی ادعا می‌کنند که آنان تصمیم می گیرند که حق و حقوق زنان چیست." در شهر جنوبی عراق یعنی در بصره در پائیز گذشته حداقل 40 زن به قتل رسیدند. بنیادگرایان اسلامی بر در و دیوار نوشته بودند" مرگ قسمت تو خواهد شد اگر که روسری بر سر نداشته باشی و یا خود را آرایش کنی." در شهر بزرگی که زمانی آزادی پوشش وجود داشت، امروز نیروهای شبه نظامی شیعه. برتری خود بر دیگری را با تحمیل ارزش‌های اسلامی با خشونت و حتی با قتل نشان می‌دهند. از دیدگاه خانم چوبوری، قتل زنان در بصره تنها گوشه کوچکی از این دریاست. او می‌گوید: "تقریباً هر روز در یک گوشه کشور جسد تکه تکه شده و یا جسد سربریده پیدا می‌شود." "لیست سیاه این قتل‌ها بسیار بالاست زیرا هیچ وزارتخانه‌ای خود را مسئول پیش‌گیری از این قتل‌ها نمی‌بیند." تنها زنان مردان مسلمان سرسخت نیستند که قربانی می‌شوند. در کردستان عراق که بنیادگرایان اسلامی نفوذ کم‌تری دارند نیز پس از سال‌ها دوباره آمار قتل‌های ناموسی افزایش یافته است. طبق منابع رسمی حدود 500 زن در سه سال گذشته به قتل رسیده‌اند.خانم نگار بکیر که روانشناس است می‌گوید: "قاتلین تقریباً در همه موارد از بستگان مقتول هستند. بعضی اوقات تنها کافی است که نگاهی از گوشه چشم رد و بدل شود تا پدر، برادر و یا شوهر از کوره به‌ در بروند." این خانم روانشناس به همراه یک مددکار اجتماعی در یک خانه زنان به نام نوا، زنان قربانی خشونت را نگاهداری می‌کند. در حال حاضر تنها نه زن در یک ویلای اعیانی نگاهداری می‌شوند. اما این ویلا در عین حال زندان این زنان است زیرا زنان قربانی از ترس اعمال خشونت از طرف بستگان خود جرعت نمی‌کنند آن‌جا را ترک کنند. هیچ کدام آنان نمی‌خواهند در مورد غم و غصه‌های خود آشکارا صحبت کنند. خانم بکیر می‌گوید که نام آن را قتل ناموسی گذاشته‌اند. آخر این چه ناموسی است که باید با کتک و کشتن از آن دفاع کرد؟"در کردستان آمار خودکشی زنان نیز افزایش یافته است. حدود 1500 زن از سال 2005 تا کنون در اثر خودسوزی با نفت که برای گرما و پخت و پز از آن استفاده می‌شود، خود را آتش زده‌اند. خانم بکیر معتقد است که پشت اغلب این خودسوزی‌ها یک قتل بی‌رحمانه وجود دارد. خانم دیمن محمد که مددکار اجتماعی و رئیس خانه زنان نوا است، می‌گوید که در پس تشدید خشونت بر زنان یک برخورد فرهنگی وجود دارد. "امروز زنان به فرستنده‌های ماهواره‌ای، اینترنت و موبایل دسترسی دارند. آنان خواهان آزادی بیشتری برای خود شده‌اند. مردان با از دست دادن قدرت کنترل خود بر زندگی زنان دست به خشونت بیشتری می‌زنند." رئیس دولت کردستان عراق، نچیروان بارزانی به علت وجود این وضعیت اسفبار، تقویت حقوق زنان را محور برنامه خود اعلام کرد و در این رابطه یک واحد ویژه پلیس را دائر کرد. خانم پخشان زنگنه، رئیس کمیسیون زنان مجلس از این اقدام بارزانی قدردانی کرد و گفت "اما کمتر مردی به محاکمه کشیده می‌شود و این مسئله باید تغییر کند ."تارا محمد خوشحال است که از جهنم زندگی مشترک فرار کرده است. امروز او می تواند در بیرون از خانه کار کند و از استقلال خود لذت می‌برد. او متفکرانه می‌گوید: "دوست دارم که دوباره ازدواج کنم. اما هرگز برده مردی نخواهم شد .هرگز".

منبع: موج نو به نقل از روزنامه تاگس سایتونگ (تاتس) 21 آپریل  2008

طرح كمپين يک ميليون امضاء

جستجوی مطالب

آمار وبلاگ

امکانات